Αλμπέρτος Σαμπάχ

Χάδι από στάχυ

 
Ξύπνησα και αγνάντεψα
από το παραθύρι.
Η νύχτα έξω σκοτεινή
μαύρη σαν την ψυχή μου.

Κοιτάζω τη φωτογραφία
που είμαστε μαζί
δίπλα σε έναν βράχο
σφιχταγκαλιασμένοι.

Με πιάνουνε τα κλάματα.
Τρέχουν τα δάκρυα μου
για το όνειρο που έσπασε
και γίνηκε κομμάτια.

Ακόμα δεν μπορώ
να πιστέψω ότι χωρίσαμε.
Έγιναν όλα τόσο ξαφνικά,
εντελώς απρόσμενα.

Τη μια κάναμε έρωτα
την άλλη τσακωνόμασταν,
τελικά σηκώθηκες κι έφυγες
από τη ζωή μου.

Βγάζω τα σκουπίδια έξω,
βλέπω το σκουπιδιάρικο,
νιώθω την καρδιά μου μέσα του
να ανακατεύεται.

Χρειάζεται τώρα να συμμαζευτώ
να αρχίσω απ' την αρχή,
κουράγιο τώρα για να βρω
να πάω προς τα εμπρός.

Θα σε θυμάμαι πάντοτε
μεγάλη μου αγάπη
έρωτά μου όμορφε
σαν το χάδι από στάχυ.

The princess and the Boy

Once there was a princess
disguised into a dog.
She only had three legs
but also got a tail.
Her name was Diana.
Her boss was Charles,
he was a blind boy
who loved animals and nature.
Diana loved Charles very much
and they played a lot,
she even saved him once
from a disastrous fire.
They travelled through the desert,
they climbed over the mountains,
they went deep down in the forests,
they faced the wild.
When Diana got older
and it was hard for her to walk
Charles took her in his hands
and they went along.

Λίμνη από δάκρυα

Ξημέρωσε ο Θεός
μια όμορφη μέρα.
Το φως του ήλιου
φωτίζει την ψυχή μου.

Μα η απουσία σου
σαν θερινή μπόρα
με κατακλύζει
και φεύγει ξαφνικά.

Οι σταγόνες της βροχής
βρέχουν το περβάζι
όπως όταν πότιζες
τα λουλούδια.

Θυμάμαι που σου άρεσε
πολύ να τραγουδάς.
Η φωνή σου κελαρυστή
σαν το ρυάκι.

Πέφτει η βροχή
τρέχει στις υδρορροές
όπως έτρεχε ο γιος μας
όταν σε έβλεπε.

Περνάω από μια στοά,
αφουγκράζομαι τη βροχή,
τα αυτοκίνητα περνούν,
λιμνούλες παντού.

Σαν τη λίμνη από δάκρυα
που έχυνες συχνά
όταν έκλαιγες από θλίψη
ή από θυμό.