Alex Sarika

Διακοπές είναι λέει στιγμές χωρίς στόχους και φόβους.

Μπούρδες.

Αυτά δεν σβήνουν ποτέ.

Καλοκαίρι είναι το μεσημέρι υποχρεωτικού ύπνου
όλοι μαζί σε ένα στενό δωμάτιο
και τα πνιγμένα γέλια να μην μας καταλάβουν.
Και τα τζιτζίκια
και τα χαρούπια πεσμένα στην αυλή να τα ψήνει ο ήλιος
και να σου λένε μην τας φας,
είναι για τα γουρούνια.

Και τι ωραία να ήμασταν έστω εκείνα τα γουρούνια.

Καλοκαίρι είναι η βροχή που επιτέλους έριξε
και κοιμηθήκαμε αγκαλιά.
Επιτέλους.
Ο καύσωνας λίγο ακόμα και θα με διέλυε.
Μα μου είπες να μην πεθάνω
εγωιστικά
γιατί μ' αγαπάς.

Μα είναι βλέπεις αυτή η μέρα κάθε Καλοκαίρι
που χωρίς να το διαλέγω με τσακίζει.
Γραμμένη στο DNA μου
25 Ιουλίου του '97.
Συγνώμη του '26.

Νούμερα είναι όλα. Τι να σου πουν άλλωστε;
Σημασία έχει να κολυμπάς

και να σε βγάζει η ρότα σου σε μια παραλία
με βόνγκολε κι αστερίες

κι ένας λυράρης να σε καλωσορίζει
κι ας μπέρδεψες το δεξιά με το αριστερά.

Είσαι ακριβώς εκεί που έπρεπε να είσαι
για μια στιγμή
χωρίς φόβο ή στόχο.

Επιβίωσες άλλον έναν χρόνο.
Σου αξίζει.
Άλλη μια χρονιά πιο κοντά στα χρόνια της.
Πού ξέρεις; Μπορεί και να τα ξεπεράσεις.
Μέχρι τότε
ξάπλωσε, νιώσε το νερό στο γυμνό σου δέρμα
και απόλαυσέ το.

Τα λέμε του χρόνου.
Του δικού μας Χρόνου.