Athan von Athens

Στο κυριακάτικο τραπέζι, στο πατρικό,
δεν ξέρεις αν μασουλάς το λεμονάτο κοτόπουλο
ή το μουχλιασμένο ξύλο του τραπεζιού
που το κρατάμε επειδή ήταν γαμήλιο δώρο
και πλέον δεν τα φτιάχνουν τα πράγματα όπως παλιά.

Τις Κυριακές παρακαλούμε με την αδερφή μου
τα καναρίνια του μπαλκονιού
να κελαηδούν πιο δυνατά
καλύπτοντας τις μακρόσυρτες σιωπές
όταν μονάχα ακούγεται
το γρατζούνισμα του πιρουνιού στο πιάτο
με την κάλπικη υπόσχεση
ότι θα τα απελευθερώσουμε
κάποιαν άλλη Κυριακή.

     «Πότε;».
                «Τι πότε;».

Εδώ εμείς
τι κι αν βγάλαμε φτερά
ακόμα δεν έχουμε αποδημήσει.
Τις Κυριακές κάνουμε μαραθώνιο
για το ποιος θα σπάσει τελευταίος
και τα δάκρυά του θα βγουν πιο ξινά
από το λεμονάτο.

Την ώρα του αποχωρισμού αγαπιόμαστε πολύ
— έτσι λέμε.
Μα οι πρόγονοί μας
ακόμα μαστουρωμένοι από το πρωινό λιβάνι
μέσα από τις ανόμοιες κορνίζες τους
βλέπουν με τα κόκκινα από το φλας μάτια τους
σκαντζόχοιρους ν' αγκαλιάζουν αχινούς.

©Athan von Athens