Χριστίνα Γεωργοπούλου

Και να που έμαθα τον καφέ σου
και το σώμα σου όταν τεντώνεσαι το πρωί
και το βλέμμα σου όταν με κοιτάς ερωτευμένος.

Έμαθα όμως και το άλλο
που με κοιτά θαμπή και μου είναι θυμωμένο.

Έμαθα πώς είσαι αγχωμένος,
πώς ξεφυσάς όταν δεν ξέρεις τι απόφαση να πάρεις,
πώς μοιάζεις χαρούμενος και πώς θλιμμένος.

Και είπα τις λέξεις που δεν ήθελες να ακούσεις
και - τι ευτυχία! - τις είπες κι εσύ.

Έγινες κομμάτι μου
και έγινα δικό σου.
Για πόσο;
Για όσο αντέχουν οι καρδιές μας.

Ίσως μια μέρα ακόμα,
ίσως και μια αιωνιότητα.

Γιατί όταν τα φώτα κλείνουν
και το μυαλό θολώνει,
τη σκέψη μου κατακλύζεις ξανά εσύ.

Ξανά και ξανά.
Μόνο εσύ.

Και χορεύεις στα σπλάχνα μου
σ' αυτόν τον αέναο αρχέγονο ρυθμό
της αγάπης που ηλεκτρίζει.

Ξανά και ξανά.
Εσύ.