Δον Έισον

Ένα θορυβώδες άνθος
επισκίασε
την τιποτένια σου στριγγλιά.

Μαύρος ο ήλιος που το φώτιζε,
λευκό το σκηνικό
σε αυτό το θερμοκήπιο ψυχών.

Πεινασμένος, μοχθηρός, ο σπόρος που το πότιζε.
Ένα θαυματουργό του άγγιγμα
και η ύπαρξή μας κορυφώθηκε.

Ψιθύρισε η συνείδησή μου
πως στη γωνία καραδοκεί η μοίρα
η αναπόφευκτη
που τα νήματα κινεί
στο βασίλειο των ζώων.

Με σταύρωσε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός
για το καλό μου
και οι μάρτυρες αντίκρυσαν τα πληγιασμένα μου άκρα
σαν μια απαραίτητη θυσία.

Έτσι κι αλλιώς
θα παραμένω πάντα ο αμνός,
το πρόβατο απολωλός
που παγιδεύτηκε σε νοητό κλουβί.

Η φωνή σου όμως η γελοία
μπορεί ακόμα
να κλέψει τον ρυθμό,
ν΄ ανατινάξει όλο αυτό το φάλτσο σκηνικό
αρκεί να βρει το ένα και μοναδικό
χαμένο της πλευρό.