Εκάτη

Αν η θάλασσα είναι μελωδία

Αν η θάλασσα είναι μελωδία
τα κύματα είναι δάχτυλα που παίζουν πιάνο
σε ένα ατέρμονο τζαμάρισμα στην άμμο.
Περπατώ πάνω στις νότες τους,
στον αφρό της μουσικής τους που γίνεται χάδι.
Κάθε βήμα είναι όλο κι ελαφρύτερο
κι ας αφήνει σημάδι.

Αν η θάλασσα είναι μελωδία
το κολύμπι είναι ποίηση.
Ο καθένας γράφει το σώμα του,
γίνεται στίχος, δέρμα κι αλάτι,
γίνεται το απειροελάχιστο κάτι
από ένα ρεφρέν.

Αν η θάλασσα είναι μελωδία
κρύβει σε κάθε της συγχορδία
μια αρχή απ' το μηδέν.
Δεν ξέρεις πού τελειώνει κι από πού αρχίζει το κομμάτι,
βλέπεις μόνο πως το πέλαγος σου κλείνει το μάτι
γιατί κρύβει μυστικά που καταλήγουν στην ίδια συνήθεια:

«Αν ακούσεις προσεκτικά, η θάλασσα σου αφηγείται όλη την αλήθεια».