Ευγενία Μαντά

Άσπρα είναι τα άσπιλα παπούτσια σου,
το σπίτι που μου αφήνεις,
τα ξεσκονόπανά σου,
τα σεντόνια του γηροκομείου,
τα φιλιά,
τα φλιτζάνια πικρού καφέ.

Άσπρα τα κύματα που αφήνουμε πίσω μας,
η αγεφύρωτη απόσταση,
τα σχοινιά που μας δένουν.
Η λάμψη στα μάτια σου,
το γέλιο σου στο τηλέφωνο,
τα ανήλιαγα σημεία σου.

Η αγάπη μας στον χρόνο είναι πολύχρωμο φάσμα
όπως το σπίτι μας.

Τα θέλω όλα,
τον λευκό μας θάνατο,
τα γκρίζα μας γεράματα,
τις μαύρες περιόδους.

Άσπρες οι καλοκαιρινές μέρες,
τα σπίτια της Αθήνας μπαίνοντας στο λιμάνι,
ο αφρός,
οι γλάροι,
το παλιό μου αμάξι,
η νέα μου αρχή,
τα άγραφα,
τα ανείπωτα.

Άσπρο είναι το ανέγγιχτο,
άσπρο το Α στερητικό.