EVArtist

Μεγάλωσα με ανθρώπους που ψιθύριζαν:

Μη φωνάζεις.
Μη θυμώνεις.
Μη ζητάς.
Μη φαίνεσαι.
Μη γίνεσαι.
Μη. Μη. Μη.

Κι έτσι έμαθα να αναπνέω όσο πιο αθόρυβα γίνεται.

Λάθος.

Η ανάσα δεν φτιάχτηκε
για να ζητάει συγγνώμη.

Το σώμα μου δεν είναι μεταφορά.
Δεν είναι μάθημα.
Δεν είναι inspirational post με λευκά γράμματα
πάνω σε ηλιοβασίλεμα.

Είναι κρέας.
Είναι σωλήνες.
Είναι μηχανές.
Είναι επιθυμία.
Είναι ιδρώτας.
Είναι νύχτες που κανείς δεν θα ανεβάσει σε story.

Με κοιτάς.
Δεν με βλέπεις.
Βλέπεις την ιδέα που έχεις για μένα.

Εγώ όμως κουράστηκα
να κατοικώ στις ιδέες των άλλων.
Θέλω να κατοικήσω στο δέρμα μου.
Ακόμη κι όταν πονάει.
Ακόμη κι όταν τρίζει.
Ακόμη κι όταν η ανάσα ακούγεται
πιο δυνατά από τη φωνή μου.
Γιατί αυτή είναι η μουσική μου.
Κι αν σε ενοχλεί,
σκέψου πόσο καιρό ενοχλούσε εμένα.

Δεν ήρθα για να σας καθησυχάσω.
Δεν ήρθα για να σας εμπνεύσω.
Δεν ήρθα για να σας κάνω να νιώσετε καλύτεροι άνθρωποι.

Ήρθα να υπάρξω χωρίς να μικρύνω,
να μιλήσω χωρίς να απολογηθώ,
να αγαπήσω χωρίς υποσημείωση,
να γελάσω χωρίς άδεια.

Κι αν η φωνή μου σου φαίνεται υπερβολική,
ίσως δεν είναι η φωνή μου που είναι μεγάλη.

Ίσως ήταν πάντα πολύ μικρός ο χώρος
που μου παραχώρησες.