Γραφικός

Δεν χωράς στο καλοκαίρι κανενός,
πάντα να επιστρέφεις στο δικό σου.

Εκεί που δεν υπάρχουν προθεσμίες, ωράρια,
τοξικοί εργοδότες και καυστικά παράσιτα,
έτοιμα να καταβροχθίσουν τον ήλιο
και την ενέργειά σου.

Εκεί που έφτανες με το ferry τέλη Ιουνίου
και αποχωρούσες αρχές Σεπτέμβρη.
Στις παραλίες με τα πεύκα και το χαλίκι,
τα γδαρσίματα στις πατούσες
και τις ιστορίες του παππού από τα ταξίδια.

Στο τραπέζι που υπήρχε χωριάτικη,
πατάτες τηγανιτές, φέτα και καρπούζι.
Δεν έμαθες να χορταίνεις με πολλά,
έμαθες να εκτιμάς τα λίγα.

Στις απογευματινές βουτιές και τα αυτοσχέδια κοκτέιλ.
Όταν οι άλλοι φυσούσαν καπνό στο ταβάνι,
εσύ χαρτογραφούσες τα αστέρια.

Σε εκείνο το γκρι Discman και τα δώδεκα CD
που έπρεπε κάπως να χωρέσεις
όλες τις αγαπημένες σου μουσικές επιλογές.
Στα κινητά με κουμπάκια
και τις αναπάντητες στους πρώτους μας έρωτες.

Στα άδεια σπρέι, στους ξεφτισμένους μαρκαδόρους,
στα κόμικς, τα sudoku,
στα σταυρόλεξα που δεν τελείωσες ποτέ.

Σε αναμνήσεις παιδικές, μα ανεξίτηλες.
Οι σημερινές είναι ψηφιακές,
με διάρκεια ζωής 24 μονάχα ώρες.

Δεν σου αξίζει το καλοκαίρι τους,
το αποπνικτικό και μαύρο σαν πένθος.
Σου αξίζουν καθαροί ουρανοί,
θάλασσα δροσερή,
ούζο και μουσική.