Ιωάννα Γεωργουλοπούλου

Αν για μόνο μια στιγμή ήμασταν καράβια,
μια στάλα αγάπης που ταξίδευε παρέα
με εισιτήρια τις κοινές μας αναμνήσεις,
αν τη νύχτα γινόμασταν αστέρια που φέρνανε την ελπίδα,
η ζωή δεν θα ήταν χρόνος λιγοστές στιγμές από ποιήματα
τέτοια που διαβάζονται σε σπίτια με παράθυρα ανοιχτά.
Δεν θα ήταν τίποτε άλλο από ευχές.
Θα άφηναν ένα χρώμα ζωής στον πλανήτη,
ένα ποτάμι που έχει νερό και ξεδιψά την αγάπη
σαν τραγούδι που μας κοιμίζει το βράδυ.
«Κοιμίζει», τι λέξη και αυτή…
Μου φαίνεται σαν να προσπαθεί να φέρει αγάπη
σε έναν κόσμο που τη χωράει
μα δεν ήμασταν εμείς που θέλαμε να μετρήσουμε την αγάπη.
Θέλαμε να την αγγίξουμε, να την αγαπήσουμε,
τις ρυτίδες στα μάτια μας να κοιτάξουμε.
Να τις αγγίξουμε, να τις θυμόμαστε
σαν τον χρόνο που πέρασε σε ένα ταξίδι με καράβι.

Αγαπήσαμε τα αστέρια που κοιτάζαμε μαζί,
τις κρύες νύχτες σε μια θάλασσα που ταξιδεύαμε μαζί.
Ήμασταν το κύμα που μας αγκαλιάζει.
Θέλαμε να γίνουμε ένα ταξίδι,
να γίνουμε ένα με τα τραγούδια της νύχτας,
μια στιγμή να ζούσαμε για τις στιγμές,
μια χαρά να νιώθαμε από τις κρεμασμένες αφίσες για θεατρικά έργα,
να βλέπαμε τον κόσμο σαν να είσαστε σε ταινία.
Δεν είμασταν ο πόλεμος,
δεν είμασταν σκιές από φαντάσματα,
ένας άνθρωπος που βγήκε από τα πορτραίτα αφισών.
Ήμασταν απλά τα όνειρα.
αυτά που βλέπαμε τη νύχτα.

Αν ο χρόνος ήταν ένα λουλούδι του χθες
σε έναν τοίχο ζωγραφιές, καρδιές με μπογιές,
αν στην εποχή μας τα μάτια μας δεν ήταν θολά,
βερνίκια ξεχασμένα από γραφίτη παλιά,
αν δεν θύμιζαν αντίθεση σε πορτραίτο με μπογιές,
τα χρώματα ζωντανά αναμνήσεις σκοτεινές,
τότε ο πόλεμος δεν θα ήταν όπλα.
Ο χρόνος δεν θα ήταν τίποτα άλλο από μια κλεψύδρα
σε παλιά ράφια στοιβαγμένη.
Παράσημα ειρήνης θα σκορπούσαν την ελπίδα.
Θα ψιθυρίζαμε τους αγαπημένους μας στίχους σε βρέφη,
θα γινόμαστε καράβια που ξεκινάνε ταξίδια,
άλλοτε στίχοι και άλλοτε νανούρισμα.
Το ταξίδι, καράβια θα μας ψιθύριζαν
το αγαπημένο μας τραγούδι τη νύχτα.
Θα ήμασταν ο χρόνος, φώτα αναμμένα σε παράθυρα ανοιχτά
στο άκουσμα της ελπίδας,
ευχές από αστέρια στα όνειρα μας.
Θαρρείς και ο χρόνος σαλπάρει
Μα το ταξίδι, θρόισμα του αέρα,
σαν τα δάκρυα που παρασέρνει από το σώμα μας.
Δριμύτατα μας διαπερνάνε
έως να κάτσουν λίγο στα μάγουλά μας,
ξαφνικά να χαμογελάσουμε,
να μας αγκαλιάσει το ταξίδι σαν έναν επιβάτη
σε ένα πλοίο με καράβι,
σε έναν πλανήτη μια στάλα αγάπης.