Jana Tziveleki

Είναι η ώρα που ο χρόνος ξεκουράζεται
και τα δάχτυλά σου ακουμπάν σε μια επιφάνεια
για να νιώσουν το κοντά.
Κάτι λείπει.
Κάποιος βγήκε απ' τη θάλασσα
και τινάζει τα μαλλιά του.
Κάποιος ψάχνει άλλο σώμα να αγκαλιάσει.
Οι άνθρωποι τρώνε σα να πρέπει να γεμίσουν τη ζωή τους
με κάτι ουσιαστικό.
Δεν έχω ιδέα πού πάμε από δω και πέρα.
Τα δάχτυλά μου όμως ακουμπάνε κάπου.
Κάπου σαν χώμα;
Δώμα
κόμμα
σώμα
λιώμα
χρώμα
στόμα.

Με ακούς αλλά καταλαβαίνεις μόνο
αυτό που έχεις στο κεφάλι σου.
Δεν φταίω.
Εγώ δεν φταίω.
Με μεγάλωσαν να φταίω,
με ενοχές
τύψεις
άβολες σκέψεις.
Εγώ να φταίω
και το να μιζεριάζεις είναι ένας ακόμα τρόπος να είσαι εγωκεντρικός.