Michelle Houwers

Τα δέντρα μαδάνε λίγο ακόμα
σαν τη γάτα μου
πριν από άλλο ένα καυτό καλοκαίρι
σα να 'χουν περάσει
όλα όσα περίμενα να συμβούν.

Μου λένε ότι μοιάζω με τη μαμά μου·
έχω πάρει τη μύτη της
και τα ζυγωματικά.
Μου λένε ότι μοιάζω με τον μπαμπά μου·
έχω πάρει το χαμόγελο
και τα μάτια του.
Αλλά εγώ όταν κοιτάω τα μάτια μου
σκέφτομαι τη γιαγιά μου·
είναι μικρά
ανοιχτόχρωμα
και κλαίνε εύκολα.
Είναι πάντα κάπως κουρασμένα
και θλιμμένα.

Ξέχασα να σου πω ότι τις προάλλες όταν χάθηκα
πέρασα έξω απ' το Θριάσειο
και έβαλα τα κλάματα
γιατί τη θυμήθηκα.

Μεγάλωσα με γυναίκες βασανισμένες
και δυναμικές
και τώρα
δεν ξέρω πώς να είμαι χαρούμενη
χωρίς να κουράζομαι.

Είναι η ζωή που νόμιζες ότι θα είχες
κι εγώ έχω πάει να τη χάσω
πολλές φορές.
Τόσες που πλέον
δεν ξέρω αν τη θέλω
όσο καλή κι αν είναι.
Την οραματίζομαι
με την πρώτη ευκαιρία
γιατί στη φαντασία μου
σε κάποιο άλλο μέρος
θα είχα μεγαλώσει αλλιώς
θα ένιωθα αλλιώς
και δεν θα χρειαζόταν τόση προσπάθεια
απλώς για να υπάρχω.

Οι άνθρωποι λένε πολλά.
Κάποια έρχονται και κάθονται
και κάποια εξατμίζονται.
Δεν έχει σημασία η πρόθεση
αλλά το αποτέλεσμα
κι όσο προχωράω
βλέπω ότι τελικά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα
και οι άνθρωποι αυτό το προτιμούν.
Όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος
κι εγώ κάπως έχω κουραστεί.

Σε κάποιο άλλο μέρος
Φυσάει,
φοράω μια φούστα που ανεμίζει
και γελάω.

Ξέχασα να σου πω
ότι εγώ ξεκίνησα με τις καλύτερες προθέσεις
αλλά τα λάθη ήταν ένα λιγότερο
απ' όσο έπρεπε για να αλλάξουνε όλα
και ένα περισσότερο
απ' όσο έπρεπε για να μην αλλάξω εγώ.

Κι αν δεν γίνομαι κατανοητή
είναι ίσως γιατί αυτό που λέω δεν είναι γραμματικά σωστό

σε κάποιο άλλο μέρος

κάποιο άλλο μέρος

πρέπει να υπάρχει κάποιο άλλο μέρος

για εμένα.