Παναγιώτης Καλτσούνης

Είμαστε η Gen Z γενιά και λέμε
«six seven» στους αριθμούς που τους κλαίμε
και φταίμε, αφού απ' εμάς πεθαίνει
κάθε ψυχή - μυαλό που σ' αυτά μπαίνει.

Χαιρετούμε τον «ξα» μας και τον «bro» μας,
λες και ζούμε στο «class» μας και στο «φως» μας,
μα πάντα κρατάμε αυτούς που μοιάζουν
κι απ' εθισμό τους πάμε και ταιριάζουν.

Βλέπουμε τα κορίτσια τα πιο μικρά
και λέμε πως είναι μοντέλα καλά,
μα ξεχνάμε πως όλες είναι ίδιες,
τα φτιάχνουμε και πάμε σε παγίδες.

Είμαστε αλλού νταλλού, σαν delulu,
στου μυαλού του καλού ή κακού παντού,
μα αν λέμε κακά, τρώμε perma ban,
cancel κι άκυρο απ' όποιους σπαν δεσμά.

Λόγο λέμε τα λόγια που λέγονται,
που λυγίζουν και κεφάλια φλέγονται,
όταν καίνε μαύρα χαρτιά που γράφουν
τα λόγια καμένα και τα διαγράφουν.

Είμαστε sigma - absolute cinema
από trappers που 'ναι ένα σύμπλεγμα,
που ζουν με MC's και κάνουν NPC's
και glaze εμάς τους yappers στη σκηνή.

Χασκογελάμε και γελάμε φτηνά,
σα να φτύνουμε λέξεις που τώρα πια
δεν τις παίρνουν οι μεγάλοι στην πλάκα,
γιατί δε γουστάρουμε πια τα φράγκα.

Και gooπάρουμε, fleχάρουμε με cringe,
αλλάζοντας και καταλλάζοντας rizz
και freezy μένουν όσοι ζητάν fame
κι ως Gen Z γενιά χάνουμε το game.