pros.oxistokeno

Δαιμονισμένοι λόφοι. Πέτρα σφυρηλατημένη από αιώνες να λεπιδιάζει τους καλόπιστους. Δοκίμασε διαβάτη, χωρίς το δώρο των φτερών να διαβείς την κοιλάδα τους και να μην πληγιαστείς. Είναι ανήλιαγο το μέρος που πρέπει να προσπεράσεις. Το μέρος που παρ' ολίγον με αγάπησε. Το κομμάτι σάρκας μου που παραλίγο να μείνει αλέκιαστο. Με γέλια ξεκίνησε το μονοπάτι, και μετά δεν άφηνε το χέρι μου. Περπατούσε αγέρωχα και δεν σάλευε στο τρίξιμο της παλάμης μου. Φοβόταν, αλίμονο που δεν φοβόταν, μα μου σιγομουρμούριζε στις στιγμές της παράνοιάς μου. Ίσως δεν αγάπησα παραπάνω απ' όσο εκείνον τον σκοπό. Κι ίσως δεν μίσησα παραπάνω. Απ' όταν έπαψε ο αγέρας και ήχησε σε εφιάλτη οικείο. Ήταν τόσο παραμορφωμένο μέσα στο ράμφος του κορακιού. Είχα μείνει ξοπίσω, σκουπίζοντας ένα χέρι μόνο, υγρό και κρύο. Αν με πλησιάσεις, σε παρακαλώ μην σκοντάψεις στις ρίζες μου. Με κρατάνε στον τόπο που παρ' ολίγον να γίνει τόπος μας. Ήταν πολύ κοντά στο να μ' αγαπήσει, μου είχε ψιθυρίσει προσπερνώντας ο αέρας από το άρωμα της. Ξέρεις, θυμήθηκα έτσι πως όταν ακόμα ήμουν άνθρωπος με πόδια, είχα προσπεράσει με τον ίδιο τρόπο ένα χάλκινο κέρμα. Παραλίγο να το σηκώσω. Σήκωσέ το εσύ συνοδοιπόρε μου που θες και επιμένεις. Η πρόγνωση του καιρού σου κατέστη σαφές.