Σοφία Πιπιλίκα

Για μένα είσαι νερό το καταμεσήμερο
μετά από ανηφορικό περπάτημα
καθώς γυρνάω στο αμάξι.
Σε προσμένω και σε θέλω.
Αύγουστο μου θυμίζεις.
Τον περιμένω εναγωνίως κάθε χρόνο
μα όταν φτάνει, ξέρω ότι μαζί του
θα τελειώσει και αυτό το καλοκαίρι.
Και ξέρεις πόσο με πληγώνει αυτό.
Βασίζοντας μια ζωή σε ένα καλοκαίρι.
Το λες και λίγο βάρβαρο.
Είσαι σαν παιχνιδιάρα σκέψη
που με τριβελίζει λίγο πριν το λιόγερμα
κατηφορίζοντας στην πόλη χωρίς να ξέρω αν θα σε δω τελικά.
Μέχρι κι αυτό μ' αρέσει σε σένα.
Η αναμονή.
Όμως κουράστηκα να σε περιμένω, έλα.