SONA RISA

© 2026 - All rights reserved

Έχεις δίκιο να ρωτάς, «γιατί γυρεύεις άλλη;»
αφού η καρδιά σου, έμαθε μόνη να προβάλει.

Δεν είναι παράδοξο του χρόνου ή της ζωής
που έχει μάθει να υπομένει τη σιγή;
Στα χέρια που σε έδιωξαν μα πίσω σε ζητούσαν
σαν να 'ταν οι αποστάσεις εκείνες
που λυτρούσαν.

Έχεις δίκιο που ρωτάς, κι' ύστερα σωπαίνεις
γιατί όσα δεν αντέχεις
για να πεις, μέσα σου τα δένεις.
Μα πες μου τι ζητάς από τα χέρια που ξεχνάνε;
Γιατί η μοναξιά που ξέρεις
-όσο και αν πονάει-
ίσως να 'ναι το μονοπάτι που ελεύθερη σε πάει.

Και εάν κάποια χέρια
έφυγαν και πια δεν σε κρατούνε,
ίσως γι' αυτό τα δύο σου πόδια μόνα τους
σταθούνε.

Αφιερωμένο στην Κατερίνα