Βικτώρια Συμεών

Τη νύχτα έψαχνα ψηλά, μακριά στον γαλαξία
και στο κενό αναζήτησα με μόνον μια ελπίδα
αν θα βγει άραγε κι αυτό το καλοκαίρι.

Έφτασε πια η δύση εκεί που δεν ρωτά κανείς,
γίγαντες βράχοι στο νερό που πήραν έναν ύπνο
κι η θάλασσα καθρέφτης με ανταύγειες μωβ.

Κάποιες φωνές με τάραξαν, με τράβηξαν στον ξύπνιο
σαν αντίο τελευταίο, χάδι δίχως υπόσχεση.
Σκεφτόμουν κάθε δείλι δεν θα ξαναξυπνήσω.

Μα με προλάβαινε
της πρώτης αχτίδας τη στιγμή
Χορός που επαναλάμβανε αδρά κάθε μου «ίσως».
Τόσο που αυτά πληθύνανε, τόσο που πια χαθήκαν.
Μαζί μ' αυτά έτσι κι εγώ
χάθηκα το ξημέρωμα και δεν με ξαναβρήκαν.