Witness

Ο κόσμος ράγισε πίσω μου.
Έχασα τον ίσκιο μου,
έγινα ο ήλιος όπως γυρίζει η υφήλιος χωρίς σκέψεις,
χάθηκαν οι λέξεις.
Τι να πει κανείς
όταν το στόμα σφουγγίζει τους αφρούς της στιγμής;
Τι να δεις
όταν τα μάτια τα είδαν όλα;
Πώς να ευφρανθείς
την ώρα που η ευτυχία δεν έχει ώρα;

Όλα εκεί.
Όλοι εκεί
σε μια χώρα του ποτέ στο τώρα.
Όλα αιώρα
κι εγώ σκηνή
απ' τα προσεχώς
σε ένα θέατρο που όλοι αληθινοί
μέχρι να φανεί το φως.
Ο προβολέας φυσικός
και το νερό απ' το πηγάδι
μέρα βράδυ, μέρα βράδυ,
όπως το χέρι την αντλία κατεβάζει.

Τέρμα τα λάθη.
Το στόμα διαβάζει,
τα πάθη έντονα κοιμούνται. Εντάξει
πώς να σε νοιάξει ο χρόνος
όταν το ρολόι έχει σπάσει;

Είμαστε εν διαστάσει
με τη δράση
-ειδικά την άμεση-
στα δάση
που έχουμε χαθεί βρισκόμαστε
με τον άλλον τον τρελό που έχεις ξεχάσει.
Γινόμαστε αστέρια που πέφτουν
και ένα χέρι τα έχει φτάσει.
Βρισκόμαστε
εκεί που όλοι το 'χουν χάσει.
Ανοιγόμαστε
σε δρόμους που δεν έχουμε φτάσει

όλα στη χάση.