Γιούτζι

Όταν ήμασταν παιδιά

που νόμιζαν πως ήτανε μεγάλοι

πήραμε το λεωφορείο.

Διασχίσαμε το γκρι

ώσπου να βρούμε θάλασσα.

Τ' αλάτι,

τα χέρια σου κάτω απ' τα γόνατά μου

μ' έκαψαν.

Πιανόμουν από πάνω σου.

Ο χρόνος πάγωνε, έλιωνε

κι έτρεχε αλμυρός από τα σώματά μας.

Ξαπλώσαμε μαζί στον ήλιο.

Τα πόδια μας αγγίζονταν.

Τα χώσαμε στην άμμο

και στο στόμα που έπεφτες σαν χιόνι.